در خبرها نیامده بود

دفاعیه ای برای زنان و مادران همیشه مظلوم و نجیب یزدی!

در خبرها نیامده بود که جسم نیمه جان و غرق به خون زن بیست و یک ساله باردار یزدی، با جراحت و زخم شصت ضربه چاقو، توسط شوهر غیر یزدیش، که بی رحمانه او را روبروی چشمان کودکان خردسال دو و چهارساله اش، مضروب و مجروح کرده بود، به بیمارستان برده شد.

در خبرها نیامده بود، که این زن! این مادر! که به زندگی و شوهر و فرزندانش، بی نهایت عشق می ورزید، و چاره ای جز سوختن و ساختن نداشت، از شوهرضاربش شکایتی نکرده است، و شوهر، آزادانه و بی دستبند، پس از مجروح کردن زن، به عیادت زن مجروحش در بیمارستان رفته است.

در خبرها نیامده بود، که مادر پیر و فرتوت این زن، که سالها سال قبل، شوهرش را از دست داده و با فقر و بدبختی، دختر یتیمش را در این شهر شلوغ بزرگ کرده بود، بی فریاد، در گوشه بیمارستان نشسته بود، و در تنهایی آرام اشک می ریخت.

در خبرها نیامده بود، که پسر چهارساله این زن، هنگامی که پدر عصبانی و با خشم، بر کمر مادر نشسته و ضربات کارد سرد را، بر گوشت و خون گرم زن بی پناه فرو می آورد، در آشپزخانه دنبال چاقویی می گشت تا برای گرفتن انتقام، به پدر حمله کند.

در خبرها نیامده بود که پسر دوساله این مادر، با دیدن صحنه خون و ناله مادر، چقدر فریاد کشید و اشک ریخت و ناله کرد.

در خبرها نیامده بود، که چرا این زن بی پناه، این مادر دل نگران، اینگونه شصت صربه کارد سرد  را تحمل کرده و فریاد نزده است...

در خبرها نیامده بود، که این مادر، با تلاش پزشکان و پرستاران بیمارستان ... از مرگ نجات یافت، و بعد از عمل جراحی، با دیدن کودکانش، لبخند زد و آنان را سخت در آغوش گرفت و گریه کرد.

در خبرها نیامده بود که این مادر، اولین و آخرین قربانی فقر و صبر نبوده و نیست، که نمی دانست، یک زن! یک مادر! یک انسان! چه حق و حقوقی دارد!

در خبرها نیامده بود، که خبرنگار و گزارشگری، بدیدار این زن رفته باشد و شرحی بر زندگی این مادر بدبخت نوشته باشد.

در خبرها نیامده بود... در خبرها نیامده بود...