از سر دلتنگی!

خاطره، فقط خاطره است

چرا راه را اشتباه می رویم؟! چرا اندیشه را با خشت خام پیوند داده، در یک کفه ترازو قرار می دهییم؟! چرا فرهنگ و هویت و اصالت گذشته یزد را در خشت و دیوار و سقف ساختمانهای از بین رفته می بینیم؟! چرا نمی خواهیم باور کنیم بسیاری از افرادی که می توانسته اند، خانه های پوسیده را در بافت مرده شهر ترک کرده و به ساختمان های نوساز پناه برده اند! چرا نمی خواهیم قبول کنیم امروز دیگر نمی شود در آن خانه های متعلق به گذشته زندگی کرد؟!

بیاییم بحث یزد و یزدی بودن را با بحث بافت و خانه های یزد  جدا کنیم، در محلات کهنه و جدید شهر، هم آدمهای خوب زندگی می کنند و هم آدم های بد، بر هیچ منطقه و با هیچ منطقی نمی توان، برچسب مطلق خوب و بد زد.

در محله «گازرگاه» بدنیا آمدم. اما دوران خردسالی و کودکی را در کوچه خاکی و تنگ «جوی شاهی» گذراندم، کوچه ای که یک سر آن به حسینیه «قلعه کهنه» وصل بود و یک سر آن به برج «قلعه کهنه» و «رخت شور خانه»، و خانه خشت و گلی و اجاره ای ما، که حیاط خاکی و یک اتاق و یک پستو و یک ایوان و حوض کوچک داشت، و تلویزیون و یخچال و حمام نداشت، روبروی «جوی شاهی» بود، جویی که دهها «راه چینه» خیس و «گلی» داشت و محلی برای گفتگو و «رخت شستن» زن های محله بود، و امروز بسیاری از خانه های آن کوچه، دیوارهایش آجری شده و آن «جوی » سال های سال است که پر شده، جویی که در چهار سالگی، وقتی می خواستم با ظرف کوچکی، از آب آن ماهی بگیرم، مرا بخود کشید و اگر همت و سرعت و دست های آن «رخت شوی» محله نبود، شاید که...

امروز، خشت و گل ها زیر آفتاب مانده اند و «آدم ها» رفته اند، و گذشته، تنها یک خاطره است.

وقتی گاهی در جستحوی هوای کودکی، به کوچه جوی شاهی و محله «قلعه کهنه» می روم، ناگهان گم می شوم، دیگر نشانه ای از آشنا نیست. دیوارها، بوها، نام ها، غریبه اند.

گذشته را می توان دوست داشت، اما نمی توان در گذشته ماند و زندگی کرد؛ محلات قدیم یزد، ساختمان های جدید و نوساز می خواهند، و تنها راه برای حفظ محلات قدیم، خراب کردن و دوباره ساختن است.

ای کاش می توانستیم! ای کاش جرات آن را داشتیم!

دارالعباده!

 شهری گمشده در تاریخ!

میراث فرهنگی، اندیشه است. نه خشت خام!